Eerst week februari 2026
Met mijn ADHD-hersenen heb ik eigenlijk nooit last van spierpijn. Soms voel ik me lichamelijk Kwalitatief Uitermate Teleurgesteld – oftewel: K.U.T. ongemakkelijk. Maar echte spierpijn? Ik ken het niet. Is het misschien hetzelfde gevoel als wanneer je door een te lage wc-pot stort? Ik herken de pijn in mijn spieren simpelweg niet; ik ga gewoon de mist in omdat ze blijkbaar niet doen wat ik wil.
De trap afgaan is ook zoiets... Ineens lig ik beneden. Vol blauwe plekken en soms zelfs schaafwonden, die ik overigens wél allemaal voel. Maar voel ik spierpijn? Nee.
Ben ik misschien dom dat ik niet weet hoe het voelt? Ooit, na een dappere poging tot skiën, kon ik de volgende dag niet eens meer lopen. Waarschijnlijk was dát spierpijn. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik bij elk restaurant en elke bar op de piste stopte voor een 'neut'. Het skiën ging hierdoor steeds beter, maar de volgende ochtend galoppeerden er duizend paarden door mijn hoofd.
Ook heb ik eens geprobeerd om 25 kilometer te wandelen. Naar mijn idee had ik goed geoefend, maar na 20 kilometer vroeg ik me toch serieus af of we een taxi konden bestellen. Tsjee... en die kabouter van mij (mijn man met die korte pootjes) bleef maar lekker doorwandelen. Afijn, daarna kon ik dagenlang niet meer lopen. Niet vanwege spierpijn, maar die voeten! Ze leken wel van bubblegum, compleet met blaren en al.
Toch denk ik dat ik ooit wel eens spierpijn heb gehad... in mijn buik. Soms van teveel eten, maar meestal omdat ik als een puber ongelooflijk de slappe lach kan krijgen om iets of iemand.
"Gelukkig heb ik nu Madame. Zij voelt vaak eerder dat ik 'Kwalitatief Uitermate Teleurgesteld' ben in mijn eigen lijf dan ikzelf. Alleen tegen die slappe lach is ze niet bestand... dan kwispelt ze gewoon hard mee. Want spierpijn in je buik van het lachen, dat is de enige pijn die we gewoon vieren!"