Januari week 5

Ganzenvangen en schoktherapie

Nadat de sneeuw eindelijk een tikje was weggeëbd, konden Madame en ik weer heerlijk wandelen met onze lieve vriendin Marriet. Ik heb Marriet een aantal jaren geleden tijdens de coronaperiode leren kennen. Ik had me destijds opgegeven als vrijwilliger voor de dierenambulance. Hoewel ik al jaren gewend was om als invaldocent 'overspannen' klassen over te nemen, trok ik het online lesgeven via een laptop echt niet. Huilend deed ik mijn werk; ik heb er zelfs een soort 'laptop-angst' aan overgehouden, maar daar vertel ik later wellicht meer over.

Afijn, Marriet was naast een groot dierenvriend ook vrijwilliger op de dierenambulance. Tijdens mijn eerste route zou zij mij wel even laten zien hoe je een gans vangt die niet meer kon vliegen. Dat ging... nou ja, niet helemaal volgens plan. Per ongeluk sloeg Marriet met het net bovenop de kop van de gans. Het dier vloog er vervolgens — waarschijnlijk met flinke hoofdpijn — er gewoon vandoor. Het droge commentaar van Marriet over hoe dit eigenlijk had gemoeten, bezorgde me een heftige slappe lach.

Hoewel we inmiddels beiden niet meer als vrijwilliger voor de dierenbescherming werken, proberen we wekelijks samen te wandelen. Onlangs vertelde Marriet dat ze een nieuwe sport heeft ontdekt: EMS.

Blijkbaar staat 20 minuten activiteit gelijk aan twee uur intensief sporten. Je krijgt een speciaal pakje aan en wordt aan een apparaat gekoppeld dat je lijf constant elektronische schokjes geeft. Bij dit verhaal moest ik nog harder lachen dan bij onze eerste ontmoeting: Hoe krijgt een gans hoofdpijn? dacht ik alleen maar. eenmaal thuis toch even gegoogeld en mezelf ingeschreven voor een proefles. En ik moet zeggen: het is een bijzondere ervaring. Eerst dat pakje aan... zonder ondergoed. Dus daar hingen mijn borsten ongeveer op mijn navel. Dan moet het pakje ook nog nat worden gemaakt, dus ik had het hartstikke koud. En dan begint het: er wordt gekeken hoeveel stroom je aankunt.

Hoe ze dat meten? Nou, je moet met gebogen knieën staan en je kont naar achteren steken (gelukkig zit het pakje strak, anders zouden mijn tieten op de grond rusten). Zodra je door de stroom ineens ongewild rechtop schiet... dan weten ze dat de limiet bereikt is.

In principe moet je dan 20 minuten oefeningen doen, maar Madame was er natuurlijk ook bij. Dit keer zat ze netjes in een tasje (eigenlijk de rugtas van mijn papegaai Coco), zodat ze niet rond kon lopen of de instructeur in zijn kuiten kon bijten. Na 8 minuten vond Madame het echter wel welletjes. Ze is absoluut geen typische 'keffende' Chihuahua, maar met haar geblaf liet ze heel duidelijk merken dat de sessie per direct afgelopen moest zijn.

En wat doe ik? Ik heb me natuurlijk gewoon opgegeven voor nog 10 sessies!