Tweede week februari:

Ben jij al volwassen? Of doe je ook maar wat? 🤷‍♂️

Afgelopen week stond ik voor een klas met 18-plussers. Voor hen voelde het woord ‘puber’ als een degradatie van hun kersverse volwassenheid. Totdat ik ze vertelde dat ik mezelf op mijn 61 jaar nog steeds een überpuber vind.

Ineens veranderde de sfeer. De maskers gingen af. Want wie wíl er eigenlijk volwassen zijn in een wereld die zo ingewikkeld is?

Ik leerde ze dat 'puber zijn' niet gaat over onvolwassenheid, maar over de vrijheid om te blijven ontdekken. ✨ Echte volwassenheid schuilt misschien wel in trots: op mijn opa Krottje in Loenen, op mijn hulphond Madame en op de weg die ik heb afgelegd.

Mijn tip: Sta morgenmiddag (niet 's ochtends!) eens voor de spiegel en zeg: "Jij hebt er niet voor gekozen om hier te zijn... maar je bént er." Jij bent hier niet voor niets! 

Wat mijn doel is? Geen idee. Ben ik een workshop-gever? Schrijf ik een boek? Of ben ik dat eigenwijze stukje onkruid op een koude berg die ondanks alles overleefd?

Voor Madame ben ik bijzonder, meer dan een lichaamsdeel. Voor Coco ben ik gewoon MAM.

Weet jij het van jezelf? Of doe je ook maar wat? 👇